25 Şubat’ı 26 Şubat’a bağlayan gecede Hocalı kasabasında…

"Ermeni kuvvetleri 25 Şubat’ı 26 Şubat'a bağlayan gecede Hocalı kasabasında, 83 çocuk, 106 kadın ve 70'den fazla yaşlı dahil olmak üzere toplam 613 kişiyi vahşice katletti." Yukarıdaki şablon cümle, 26 yıldır dillerde pelesenk olmuş. Dünyaya yaşanmış olunan vahşeti anlatmaya ve gözler önüne sermeye çalışmak için didinip durmaktayız. Oysa günümüz şartlarını dikkate almadan bu konuda ne kadar anlatırsak, ne kadar işlersek sadece kendi duyarlılığımıza hitap etmekten başka bir sonuç elde edemediğimiz görülmektedir. Sesimizi ulaştırmak istediğimiz belli kesimler ve uluslararası sisteme hakim güçler, "üç maymun"u oynamaya devam edeceklerdir. Bilinmelidir ki, Birleşmiş Milletler ve Minsk Grubu tüm bu yaşananlara yabancı olmamakla birlikte, hukuki açıdan haklı olduğumuzu bilmelerine rağmen sessiz kalmaya devam etmektedirler. Dikkatinizi çekmek isterim ki, bazı dar düşünceliler, Ermeni Diasporasının gücünden geldiğini sanmaktadırlar. Evet, Ermeni Diasporası yüz yıldır Türk karşıtı bir propaganda yapmıştır ve yapmaya da devam edecektir. Çünkü Ermenilerin varlığı bu propagandaya dayalıdır, mağdur ve mazlum edebiyatından beslenmektedir. Bu suskunluk söz konusu güçlerin çıkarlarıyla örtüştüğü içindir ki, Karabağ bir sorun olarak kalmaya devam edecektir. Hatta bölge ülkelerinin onayı olmadan, silahla ve güce dayalı bir çözümün de söz konusu olmayacağı herkesçe bilinmektedir. Bu sorun sadece Azerbaycan'ın sorunu değil, tüm bölge ülkelerinin sorunudur. Şayet bu sorunun çözümsüzlüğü devam edecekse, bölge ülkelerinin hiç birine yarar getirmeyecek, tam tersine ülkeler ve halklar arasında sorunları çoğaltacak, düşmanlıkları körükleyecektir. Bu düşmanlıklar da sadece tarih boyu olmayan Ermenistan'ın bölgede varlığını tesçillemeye yarayacaktır. Asırlardır bir arada yaşamakta olan halkların arasında derin çatışmalar var edilecektir ve dünyadaki batı güçleri olmak kaydı ile güç dengelerinin bir aracına çevrilmiş haliyle varlığını devam ettirecektir. Problem nasıl çözüme kavuşabilir? İşte! Tam bu noktada bölge ülkeleri günlük şahsi menfaatlerini bir anlık kenara bırakarak, İran, Türkiye ve özellikle Rusya bölgeyi ateşe vermek isteyen batı anlayışının önünü kesmek için işbirliğine gitmelidir. Aksi takdirde sürdürülebilir olmayan politikalar bölge ülkelerini karşı karşıya getirecek bir manivelaya çevirebilir ve de söz konusu ülkelerin üzerinden kendi siyasetlerini yürütebilir. Dün Irak'ta, bu gün Suriye'de yürütülen politikaların hiç biri, o bölgede yaşamakta olan ülkelerin ve halkların geleceğine hizmet etmemiştir. Yarın için de Karabağ üzerinden yürütülecek global programlar asla bölge ülkelerine hizmet etmeyecektir. Bölgesel Güçler (Rusya, İran, Türkiye)işbirliğinde sorun çözüme kavuşturulabilir, tıpkı bu gün Suriye'de olduğu gibi...  

Fevral 28, 2019 2:20

Yeter artık – çözüm üret!!!

Bu günlerde 20 Yanvar 1990 Bakü katliamının yıldönümünü zafer olarak ve şehitlerimizi de saygı minnet ifadeleriyle andık. Bir kez daha şehitlerimizin ruhu şad olsun. Uzun yıllar o gün yaşadıklarımızın travmasından çıkamamış ve matem gibi alqılamıştık. O gece verilen canlarımızın halkımıza bir zafer kazandırdığını uzunca bir süre sonra anlamaya başlamıştık. Millet tam da 20 Ocak 1990 yaralarını sarmaya çalışırken, bağımsız cumhuriyeti yola koymakla meşgulken, tarih boyunca piyonluk yapanlar yine yapacağını yapmış, Azerbaycan'ın bağrına-Karabağ'a saldırmaya başlamışlardı. Dünya-alem biliyor ki, bunu yapacak yürekleri yoktu ancak, birilerinin köpekliğini yaptıkları ayen-beyan ortadaydı. Masum ve savunmasız bir millete kadın, çocuk, yaşlı demeden katliamlar yapılıyordu. Aslında bu katliamlar insanlığa yapılmaktaydı, tecavüz insanlığın iffetine yapılmaktaydı. Böylesine vahşeti insanın insana yapacağını tahayyül bile edemezsiniz. Yaşanılan vahşeti anlatacak sözcüklerin kifayetsiz kaldığı, tekrarlarının yaşanıldığını yalnız, 20. Asrın başlarında yaşayanların torunları olan bizler biliyorduk. 26 Şubat 1992-Hocalı Soykırımı soysuzluğu görülmeyen boyutlara çıkarıyordu. Tarihe; canavarlaşmak bu olsa gerek, dedirten bir iz düşülüyordu. Dünyanın birçok yerinden gelen ve yaşanılmış olanları kendi gözleriyle görmüş olan medya mensuplarının kalemlerinden, aklın almayacağı, travmatik hadiselerin yayınlanması, kayıt altına alınması ve kısa sürede gündemden düşmesinin şahidi olmuştuk. Tüm bu olanlara anlam vermek mümkün değildi. Ortada deliliyle, sübutu ile var olan VAHŞETE rağmen dünyanın sessizliğini bizler de anlamamıştık ya da anlayamamıştık. 27 yıldır bunu tüm dünyaya ispatlamak için çırpınıp duran Azerbaycan'ı ne dünyanın güçlüleri, ne de "İNSAN HAKLARI HAVARİLERİ! duymaz-görmez-işitmezi oynuyorlardı. Yine bu güçlerden bir hakem heyeti oluşturuluyor; onlar da soğutma çalışmaları yapmakla meşguldüler. Onlar kimdi; Dünya'ya insanlık dersi veren ABD, tüm olanların müsebbibi Rusya, demokrasinin beşiği! Fransa, hakem heyetinin üyeleriydi. Sizlere şöyle bir soru sorulsa, "Ermeni Lobisinin dünya'da güçlü olduğu üç ülke adı söyleyin" bu ülkeler kimler olur? Sokaktan yüz kişiye sorulsa, tamamı hakem heyetini (ABD, Rusya, Fransa) sayacaktır. Demek ki, biz sahada ve masada kaybetmişiz... Kimseyi suçlamak istemiyorum, sadece günün şartları bunu talep ediyor. Tüm bunlara rağmen, bizler ne yapmalıyız? Her 26 Şubat geldiğinde konu hakkında kalıplaşmış sözlerle yüreğimizi delen acılarımızı dilimizden akıtıp rahatlamalı mıyız, yoksa başka neler yapılabilir, noktasında mı kafa yormalıyız? Sanırım öncelikli olarak sıradanlaşmış anım programlarından kurtulmalıyız. Şahsen benim çevremden "yeter artık, bize vahşetin cesetleri göstermeyin" diyen çok insan var. 25-30 yıllık bu travmadan çıkmalı ve neler yapabiliriz, üzerinde düşünmemiz ve konuşmamız gerekiyor. Bu vahşete, katliama, bu soykırıma ortak olanlar da dahil, onların yataklarında rahat uyuyamayacağı, susmayı yeğleyenler de dahil huzursuz olabileceği neleri yapmalıyız? Bu konuda yapılabilecek çok şey olduğuna inanıyorum. Devlet ve millet olarak suskun kalmakla, bilerek veya bilmeyerek sadece soğutma çalışmalarına katkı ve destek veriyoruz. Bu konuda devleti ve hükümeti suçlamak, ya da tek başına milleti suçlamak kolaycılığa kaçmaktır. Bunun için yapılması gereken en öncelikli iş, siyasi kan davalarını bırakıp, geçmişe sünger çekip, devlet ve millet elele vermelidir. Birbirimizi yemekten, birbirimizi didmekten kurtulmalıyız. İddia ediyorum ki, sistem ve millet birbirini vurmaya sarf ettiği enerjiyi parçalanmış vatan topraklarına harcamış olsaydı, bu gün Azerbaycan düşmüş olduğu bu zilletten çok uzakta bir noktada olurdu. "Zillet" sözümden lütfen kimse alınmasın; kanı kurumamış şehitlerinin çocukları sefil ve perişan, gazileri eceliyle başbaşa kalmış, toprakları 30 yıldır işgal altında kalmış bir milletin durumunu "ZİLLET" olarak ifade etmek sanırım abartı değildir.        

Yanvar 28, 2019 12:06

100 yıllık uykudan uyanmak!

Toplumlar, yaşadıkları kültürün geleceğe aktarımına aracılık eden yerleşim adları ile anılır. Muhacir gelenler, aradan 100 yıl geçmiş olmasına rağmen geldikleri yer adlarıyla anılır ve tanınırlar. Örneğin; Karabağlılar, Genceliler, Cebrayıllılar, İrevanlılar, hatta küçük yerleşimden gelenler bile, Ağbabalılar, Şiddililer, Gümrülüler gibi uzatabileceğimiz çokca yer adlarıyla ifade edilirler.Dünyanın herhangi bir yerinde, binlerce yıldan süzülüp gelen değerlerin şekillenmesinde çok önemli etken coğrafi özelliklerdir. O yerden bir başka coğrafyaya gitse de yaşadığı kültürü ikincil olan yere taşır ve  bilerek veya bilmeyerek nesiller aracılığıyla geleceğe aktarır. Bazı toplumlar bu konuda çok radikal olarak geldikleri yerleri  toplumsal hafızlarında asırlar boyu diri saklamasının yanında, bazı toplumlar ise bu konuda, adeta "balık hafızalı" bir davranış sergileyerek, geçmişine ve gelecek nesillere kötülük ederler. Acaba biz bunlardan hangi kategoriye girmekteyiz?Tam yüz yıl önce, tarihi yurtlarımızdan savunmasız bir haldeyken kovulan, sürülen hatta toplu katliamlardan ailesini ve çoluk-çocuğunu korumak adına panik içinde yurtlarını terk etmek zorunda kalan onbinlerce çaresiz ailelerin, bu gün milyonlarca nüfusuna sahip bizler Türkiye Cumhuriyeti'nin vatandaşları olarak yaşamımıza devam etmekteyiz. Özellikle sınır boylarındaki serhat şehirlerimiz olan Kars, Iğdır ve Ardahan illerine yerleşmiş olan bu ailelerimiz, ortalık sakinleşince dönme umuduyla yıllarca  beklemişler, nihayet umutları suya düşünce yersiz ve yurtsuz olarak hayat mücadelesine koşulmuşlar. Özellikle Revan coğrafyasından gelen birinci kuşak ilerleyen yaşlarında yurt özlemiyle dolu, hasret acısını bağrına basıp söndürmeye çalışsa da zamanla geçmişin ağır travmasının dışa vurmasıyla,  çocuklarına dramatik hikayelerini biraz daha hafifleterek anlatıp, yaşamdan sessiz-sedasız kopup gitmişler. Söz konusu hikâyelerle büyümekte olan kinci nesil ise bu konuda gereğini yapmayıp, geçmişi unutmak ve geleceğe umutla bakmak adına yaşam mücadelesine girmiş, çocuklarını kendi dinledikleri hikâyelerinden uzak tutma gayretinde olmuşlardır. Nihayetinde ikinci nesil de yavaş yavaş sayıları azalmaya başladı. Bu gün yaşamakta olan üçüncü nesil ise yeterince bilgi ve birikime sahip değil. Sadece "Benim de dedelerim Azerbaycan'dan gelmişler" tarzında kalıp cümlelerden ibaret bir bilgiye sahiptirler.Günümüzde toplumların gelecek bağlarını geçmiş üzerine sağlam temellere oturtarak yön verme planlarının yanında sağlıklı bir geçmiş hikâyesi yoksa bile, yamalı bir bohça gibi kendine soy-kök oluşturma peşindeyken, bizim kültürümüz insanları ise "tüm evrensel değerler" üzerinden yürüyerek, herkesin insan olduğu anlayışını rehber edinmiştir. Her zaman  doğru yönüyle baktığımızda güzel görünen, ancak teoride kalan, gerçek hayatta bizim dışımızda pek kimselerde kabul görmeyen, kabul görmüş gibi yapılan bu anlayıştan daima zarar görmüş, kaybetmişiz. Son zamanlarda, özellikle  son yüzyılda Ermeniler üzerinden toplumumuza ve milletimize karşı yürütülen politik oyunlar, kanlı katliamlara rağmen bizim bir çok insanımızın Ermenilerle dostluğumuzdan bahsetmelerini anlamakta zorlanıyorum. Haksızlığı uğrayanların bu düşüncede olmalarına rağmen, dostum dediğimiz o insanlardan birilerinin bize karşı bir haksızlığın yapıldığını söylediğini görmek pek mümkün olmuyor. Münferit olarak söyleyenlerin de sesini ve soluğunu kestiklerine tarihte ve bu gün de (tıpkı Hırant Dink'e yaptıkları gibi) şahit olmuşuzdur.  

Yanvar 24, 2019 12:56

Əncir yarpağı

Həyətdə bardaş quraraq oturmuş Tükəzban nənənin gözləri qeyri-ixtiyarı olaraq uzaqlara dikilmişdi… … Bu vaxta qədər öz kəndlərindən kənara çıxmayan qarı dünən bir az ayın-oyun düzəldərək həyat yoldaşı Xudaverdi baba ilə şəhərdə yaşayan qızına baş çəkməyə getmişdi.Qatar şəhərə daxil olduğu andan arvadın gözləri bərələ, ağzı açıla qalmışdı.Arvad heyrətini, heç cür gizlədə bilmirdi. O küçələrdə “mini” yupka , dar, açıq-saçıq paltar, bədənə kip yapışan, hər yeri çırıq-kəsik şalvarlarda, göbəyi açıq gəzən qız-gəlinləri gördükdən sonra başını qaldırıb Xudaverdi babanın üzünə baxa bilmirdi…Tükəzban nənə səhərisi gün həyətlərində oturub dərin fikrə getmişdi. Dünən şəhərdə gördüyü mənzərələr birdən arvadın gözləri önündən ildırım kimi keçdi. Özü də hiss etmədən ayağa duraraq qəzəblə deyinməyə başladı: - Vay, vay, vayyy dünən şəhərdə gördüklərimi xatırlayanda min köynək ət tökürəm. Ay Allah, gör nə günlərə qaldıq, nələr gəldi başımıza, göydən daş yağaydı, Allah! Ar, namus, həya getdi əlimizdən. -Hə, hə, elə mən də onu fikirləşirəm, - deyə, səsinə səs verdilər. Arvad dik atıldı. Xoflu-xoflu o yan, bu yana baxdıqda Xudaverdi babanı gördü. Qoca iri taxta parçalarını güclə sürüyərək, həyətdəki əncir ağacının yanına aparırdı. Tükəzbanın təəccüblə baxdığını görüb, dedi: - “ Arvad, bax, o əncirin dövrəsini çəpələyəcəyəm. Onu göz bəbəyimiz kimi qorumaq lazımdır. Belə getsə bu ağac gərəyimiz olacaq. Dünən şəhərdə gördüklərim elə mənim də yadından çıxmır ki, çıxmır. Ehh arvad, zəmanə dəyişib, bizim dövranımız keçdi artıq. Deyəsən yavaş-yavaş babamız Adəm və nənəmiz Həvvanın dövrünə qayıdacağıq. Odur ki, onların bizə qoyub getdikləri ənənələri qorumaq, davam etdirmək lazımdır. Bu, biz nəvələrin borcudur. Tükəzban nənə lal-dinməz qarşısındakı müqəddəs varlığa baxırdı. Düşündükçə gözləri yol çəkirdi. Elə bil ki, uzaq keçmişi xatırlayırdı. Arvad gah əynindəki üzülmüş, artıq yamaq da saxlamayan paltarına, gah da əncir ağacına baxırdı. Qarı əvvəlcə kişinin dediklərindən bir şey başa düşmədi. Sonra birdən ağlına nə gəldisə əlini önünə, arxasına apararaq nəyi isə ölçüb biçməyə başladı... ... Artıq Xudaverdi baba biznesmen olmuşdu... Bir neçə ildən sonra Xudaverdi babanın qapısında növbəyə dayananların sayı- hesabı yox idi. Növbə isə günü-gündən artırdı. Qonşusunun da torpaq sahəsini alan Xudaverdi baba sahəsini genişləndirərək, tinglər basdırmış, əməlli başlı əncir plantasiyası yaratmışdı. Vaxtilə ağacları kəsib yerində istixanalar salanlar indi çox peşiman olmuşdular və Xudaverdi babaya həsəd aparırdılar. Niyə də apamasınlar, axı. Vaxtı ilə yoxsul olan kişi indi bu yerlərin ən varlı adamına çevrilmişdi. Əncir yarpağının birini neçə dollara satırdı. Necə deyərlər qaz vurub, qazan doldururdu. Tükəzan nənə də biznesmen arvadı olmuşdu. O, 20 kiloya qədər arıqlamış, üzünün qırışları azalmışdı. İndi onun 13-14 metr paçadan tilikmiş qırçınlı ətəyi uzun tumanının yerinə bədənini kip örtən, bütün əzalarını göstərən don bəzəyirdi. Arvad 10-15 il cavanlaşmışdı. Artıq Xudaverdi baba Xuduş Adamoviç, Tükəzban nənə isə Tükəz Yevovna olmuşdu. Bax, budur müasir həyat... ... Xudaverdi baba “Adəm və Həvva” adlı ofisində jurnalistlər üçün brifinq keçirirdi. Xarici jurnalistlərdən birinin sualı belə oldu: - Xuduş bay Adamoviç, Sizin tez bir zamanda məşhur olmağınızın səbəbi nədir və siz hansə xammallardan istifadə edirsiniz? Xaricdən xammal alırsınızmı? Xudaverdi baba libasını və ofisini bəzəyən əncir yarpaqlarından hazırlanmış məmulatları göstərərək suala cavab verdi: XX-ci əsrin sonunda yoxsul həyat sürən qarşınızda duran Xudaverdi babanı Xuduş baya çevirən, məşhur edən həyətimizdəki yeganə əncir ağacı oldu. Hə, hə, təəccüblənmə bala. Bu baban elə böyük bir əncir plantasiyası yaradıb ki, məhsulumuzu çox-çox uzaq ölkələrə ixrac edirik. Sorağımız dünyanın hər tərəfində eşidilir. Bundan əlavə bizdə müxtəlif şirniyyat, parfümeriya, modalar atelyesi və sairə firmalar fəaliyyət göstərir. İstifadə etdiyimiz xammala gəldikdə isə xaricdən xammal almırıq, yerli xammaldan istifadə edirik. Yerli xammalımız isə əsas etibarilə əcncir ağacıdır. Bu ağacda elə bir hikmətlər var ki, gəl görəsən. Onun həm yarpağından, həm meyvəsindən, həm də şirəsindən istifadə edirik. Digər jurnalistin sualı isə Tükəz nənəyə idi: -Madam Tükəz Yevovna, Siz hansı firmaya başçılıq edirsiniz? Tükəzban nənə “sovromenniy” paltarını səliqəyə saldı: Hörmətli jurnalist, mən məşhur “Yeva” modalar evinə başçılıq edirəm, eyni zamanda buranın modelyeriyəm. Bu iş mənim çox ürəyimcədir. Həm də bu geyimlərdə adam özünü çox sərbəst və yüngül hiss edir. Əvvəlki kimi 14 metr parçadan tikilmiş libası gəzdirməkdənsə bir neçə əncir yarpağı gəzdirməyin nə qədər rahat və əlverişli olduğunu yəqin özünüz də yaxşı başa düşürsünüz. Bu həm də yeni dövrün tələbidir. Alverimiz də ancaq dollar və avroyla gedir. Başqa firma müdirlərini də dinləyən jurnalistlər sağollaşaraq çox böyük bir təəssüratla “Adəm və Həvva” ofisini tərk etdilər... Hörmətli oxucular! Əncir yarpağı əldə etmək istəyirsinizsə, növbəyə durmağı unutmayın. Tələsin, yoxsa paltarsız qalarsız. Ünvan: 1. Əncirli kəndi Xudaverdi Xanın əncir plantasiyası. “Adəm və Həvva” firması    

Yanvar 22, 2019 1:55

Mehdim, cəsur qartalım mənim!

(Sovet İttifaqı Qəhrəmanı Mehdi Hüseynzadənin əziz xatrəsinə ithaf edirəm) Ay eloğlum, görməsəm də o illəri, o günləri, Çəkməsəm də çəkdiyiniz  ağrıları-acıları, Lap bu günün özündə də, hər addımda gərürəm mən, Yana-yana yol gözləyən anaları, bacıları! Durmuşam abidənin önündə, seyr edirəm qranit yenilməzliyini.  Həsrətlə, yana-yana qürbətdə dediyin bir bənd şeir yadıma düşür birdən... Kaş ki, mən bir sarı yarpaq olaydım, Səhərin yelləri alaydı məni. Qarlı dağlar aşıb, dərələr aşıb, Vətən torpağına salaydı məni. Yox-yox sən bir sarı yarpaq olub Vətən torpağına düşmədin, qırmızı bayraq olub Adriatik sahillərindən Vətənə qayıtdın. Qranit heykələ döndün Vətəndə, Mehdim, cəsur qartalım mənim! Sən rəssam olmaq istəyirdin, arabir şeir də yazardın. Neçə-neçə  böyük arzular, diləklər tumurcuqlayırdı sənin təmiz, pak qəlbində. Amma... Zamanın  çox qəribə hökmləri var... Böyük Vətən Müharibəsi illəri... Sən çox çətin yollarla getdin, xalqların hürr yaşaması naminə Qələbə ilə qayıtmaq üçün qələbə ilə qayıtmaq ümidilə! Amma, təəssüf ki... Xəyallar içində harayladım səni, Adriatik sahillərindən gəldi sorağın, yandırdı məni sənin fərağın, Mehdi. Lakin bir şeydən təsəlli tapdım. Məzarım dost diyarda, Adriatik sahillərində olsa da, hər gün gül-çiçəklə dolsa da, qəlbin Vətən torpağındadır, öz Vətənində, öz elində, öz obanda qranitə çevrilmisən. Dillər əzbəri olmusan,  dünyaya göz açan körpə adlarında yenidən doğulmusan. Qəlblərə axıb nəğməyə çevrilmisən, xoş, həzin bir nəğməyə. Ölüm sevinməsin qoy ! Sən adını ölməzlər siyahısına salmısan və orada əbədi olaraq qalmısan! Ürəklərdə Yaşayırsan, diləklərdə yaşayırsan – MEHDİM mənim Abidənin önündə baş əyirəm, Sağ ol, Vətən oğlu, sağ ol deyirəm.  

Yanvar 22, 2019 1:31

Şəhidlər xiyabanında bir gün…

Şəhidlər xiyabanında   dayanıb dərin xəyala dalmışdım.Haqqında yazdığım şəhidlərin valideynləri ilə görüşlərim,  eşitdiyim və özümün şshidi olduğum xatirələr birər-birər gözümün önündən keçirdi...Birdən qulağıma gələn həzin bir musiqi sədası xəyallarımı pərən-pərən saldı. Kimsə sazın tellərində  “Yanıq  Kərəmi” dilə gətirmişdi.  Bu ecazkar musiqi  ovqatımla pərdə-pərdə gah enir, gah da ucalırdı.İlahi bu nə səs, bu nə səda, bu necə bir  musiqidir. Kərəm odlanır, yanır, Kərəm imdada çağırırdı.Tellər işlədikcə sızlayır,  Kərəmi daha da alışdırır, daha da yandırırdı öz odunda...Bir anlığa özümü unutmuşdum. Özgə, sehirli bir aləmdə idim. İnləyən Kərəm deyildi, sızıldayan sarı tellər, bir də qəribsəmiş musiqinin alışan ürəyi idi.Bu ürək inləyirdi. Sahibini itirmiş obalarımız, yurdlarımız, bir də müqəddəs torpaq üçün inləyirdi . Simlərdən musiqi səsi yox, əzizlərini  itirmiş anaların göz yaşları idi axan.Simlərdə  gəzən barmaqlar başqa bir aləmdə idi. “Yanıq Kərəm”ini dilləndirən barmaqlar artıq ixtiyarsız  “Misri” yə keçmişdi.  Dirilmişdi Kərəm. Nankor qonşularımızın namərdliyini , torpaqlarımızın od tutub yandığını, ana bacıların namusunun  tapdanmağını görüb...Əslinin vüsalına yetmədiyinə sevinirdi. Əslili  məhəbbətini nifrət içində boğurdu Kərəm.... Bir anlığa əlinə silah götürüb Azərbaycanın qeyrətli oğullarını intiqama  çağırırdı.Xəyalım çaşmışdı. Düşüncələrim mübarizə aparırdı. Ətrafımda elə bil şəhid ruhların hənirtisini hiss edirdim. Anlayırdım ki,  onların gücləri, imkanları olsaydı  elə bu dəqiqə...Onların mənə yaxınlaşaraq, söhbər etmək istədiklərini duyurdum. Onları qabaqlayıb dərhal  salam verdim.  Hamı elə bu sözə bənd imiş kimi –Salam –deyə cavab verdilər. -Niyə belə narahatsız? -Necə narahat olmayaq.  Qarı düşmən Vətən torpağında at oynadır.   Qız gəlinlərin ərşə çəkilmiş ah – nalələri bizi rahat yatmağa qoymur axı, bacı ! -İqbal, bacı qurban, bu sənsən ?  Sadıq, Elşad siz də burdasız, yenə bir yerdəsiz ? -Sahib, övladların hər dəfə əskər görəndə çölə qaçırlar, -atam gəldi- deyə. -Mən də darıxmışam, özü  də çox darıxmışam  onlar  üçün. Amma, nə edə bilərəm !?. -Adil yadındamı, bir dəfə döyüşdən sonra  evə gətirdiyin o “Paşa” otu? Anana  –  ”ay ana,  bir çay dəmlə, içək. Bu torpağın çiçəyi də dərmandır , havası da –dedin  Dediyin o sözlər  gözüyaşlı ananın  çıxmır  yadından. -Heç çıxmayacaq da , bacım ! Axı, oğulun anaya gətirdiyi pay... -Xaqani, gözümün işığı... Söhbətimiz çox təsirli olduğundan, hələ də özümə gələ bilmirdim.Yaxşı ki,taleyinə şəhidlik yazılmışları hamıdan üstün  tutdu allah. Yaxşı ki, torpaq uğrunda bağrı qan olanların, şəhidlərin yeri allahın dərgahındadır. Onlar hamıdan ucadır, ölməzdir.... Xəyal məni çox-çox uzaqlara aparmışdı.  Sanki  gerşəkliklə  röya arasındakı fırtına dənizində üzürdüm...  Dalğalar  arasında gah batır, gah da görünürdüm. Bütün varlığım  kükrəyərək şahə qalxan  dalğalara təslim olmuşdu. Gahil isə ümmana çevrilmişdi.Qəflətən eşitdiyim qaqqıltı səsi sanki əbədi sandığım  yuxudan ayıltdı məni.  Səf-səf düzülmüş durna qatarı haray salmışdı göy üzünə. Elə bil  onlar da mənimlə həmfikir idilər.Torpaqlarda dolaşan ruhların intiqama çağıran durna səsləri fəryad qoparırdı.Bu haray, bu fəryad, bu intiqam, bu cihad külli-aləmi lərzəyə gətirirdi : - ayağa qalxın,  vətən övladları, ayağa qalxın. Artıq zaman yetişib...      

Yanvar 22, 2019 1:23

Xəzərim mənim

Bu gün sənin nəğmən necə də dəyişib, necə də gözəlləşib, dənizim mənim !.. Elə bil misraların oddan yoğrulmuş. poladdan tökülmüş, sevgi ilə cilalanmışdır, əzizim mənim!.. Qəm oxunmur səbin gözlərindən, dəniz. Sevinc  selində üzürsən, sanki təzə gəlin kimi “Vağzalı” ya süzürsən, qanadlanıb havaya uçmaq, Buludlara qovuşmaq istəyirsən. Sevgi nəğməsi oxuyursan, sevgi çələngi toxuyursan, mehribanım mənim, Şaqraq səsinlə şaqqıldayırsan, gülürsən, xoş bir duyğu kimi qəlblərə süzülürsən, heyranım mənim. Sənə bu gün nə olub, mənim göygöz gözəlim? Kipriyini qırpaqaq mənə baxır, yaxınlaşır, sonra birdən qaçırsan. Öz isticə, öz mehriban öz qayğılı qucağını mənim üçün açırsan, ceyranım mənim. Bəlkə sevgilin sənə demiş:  “- Xəzər, gözəlim mənim, eşqim məhəbbətim mənim ilkim, əzəlim, sevirəm səni!” Sənin gözlərin yaşla dolmuş, qəlbin fərəhlə vurmuş, sevgilinin bu etirafından, Xəzərim. İlk sevgi, ilk etiraf, ilk sevirəm sözü, məhəbbətin özü səni qanadlandırıb, ucaldıb göylərə, mavi saçlı gözəlim... Bəzən kükrəmək, dəli küləklər kimi şahə qalxmaq, hayqırmaq istəyirsən: O məni sevirrr Bəzən də sakitcə duraraq həzin, kövrək, bir az titrək, lakin məhəbbətlə dolu bir səslə, böyük bir həvəslə, sevinclə pıçıldayırsan: O məni sevirrr Oxuyursan, məhəbbət nəğməsi, vüsal nəğməsi oxuyursan, Xəzərim. Sevinc bəxş edirsən bizə - insanlara !...    

Yanvar 22, 2019 1:16

Türklüğün en köklü bayramı Novruz…

Milleti bir araya getiren ve bir arada tutan değerler vardır. Dil ve kültür bunların başında gelir.Türk milletinin tarihine mal olmuş en keskin kültürel değerlerden birisi de bu gün kutlamakta olduğumuz Novruz Bayramımızdır. Türklüğün bilinen tarihi sürecine baktığımız zaman Novruz Bayramı, en eski takvim olan Hayvanlar Takvimi de denilen Güneş takvimine göre yılın başlangıcı-yeni gün, kışın bitişi-tabiatın uyanışı Bahar Bayramı, Demir Dövme Bayramı, Ergenekon Bayramı gibi adlarla sürüp gelmiş ve Cengiz Hanın İran ve Anadolu seferine kadar da bu adlarla yaşatılmıştır. İran Coğrafyasında o güne kadar binlerce yıldır yaşamakta olan Türkler, zaten bu bayramı önceki adları ile kutlamaktaydılar. Göktanrı İnancında, Şaman Kültürünün bir parçası olarak yaşamakta olan Novruz-yeni gün, Azerbaycan ve İran Coğrafyasında Zerdüştlük İnancında da yaşatılmış ve bazı ritüelleri de Zerdüştlükte pekiştirerek yoluna devam etmiştir. İslam inancının bölgede kabul görmesiyle birlikte bu kutlama anlayışı değişmemiş hatta; İslamın ilk halifeleri devrinde yapılan "Bizler, gelenek ve göreneklerimizle birlikte İslamı ve İslam anlayışında yaşamayı kabul ediyoruz," maddesini içeren bir anlaşmaya da konu olmuştur. İşte! o anlaşmada ilk kez "NOVRUZ (YENİ GÜN) BAYRAMI" adı, yani Farsça söylem kullanılmıştır. O günden sonra, asırlarca Türklerin yaşamakta olduğu tüm coğrafyada kutlanan bayram, İslamın kabul gördüğü Türklerde, bu güne kadar bu adla sürüp gelmiştir. Bu kutlamalar Orta Asya Türklüğünde, Gazneliler'de, Babürler'de, Selçuklular'da, Sefaviler'de ve Osmanlılar'da da Novruz Bayramı olarak kutlanırken, neredeyse tüm Türk ve İslam Coğrafyasında kabul gören "BAHAR BAYRAMI"nın Türkiye Cumhuriyetinde kutlanmaması, bir boşluk yaratmış, bu boşluğu da birileri siyasi hareket alanına malzeme olarak kullanmaya başlamıştır. Bu durum Anadolu Türklüğünde kaygı ve endişe ile karşılanmış, en köklü bayramımızı kutlamaktan kaçınır olmuşlar. Bizler bu günlerde tarihimizden ve yaşadıklarımızdan aldığımız tecrübelerle hayatın boşluk kabul etmeyeceğini görerek, kültürümüze sahip çıkmamız gerektiğini, en köklü ve geleneksel bayramımız olan Nevruz Bayramımızı kaybetmemeli, gelecek nesillere aktarmalı, kutlamalı ve de bu bayramın felsefesinde barış, kardeşlik, dostluk, bolluk ve bereketi barındırdığı düşüncesini ön plana çıkararak kutlamamız gerektiğin bilinciyle hareket etmeliyiz.

Mart 21, 2018 1:41

Kitab yandırmaq tarixi, ədəbiyyatı yandırmaqdır

Düşüncələr, baxışllar, dünyagörüşlər, zövqlər fərqli ola bilər. Seçkilərə də, rejimlərə də münasibətin, siyasətçilərə də sevgi və nifrətin tərs mütənasibliyi dünyanın hər guşəsində yüzillərdir az və ya çox dərəcədə mövcudddur. Fikirlərlə razılaşıb-razılaşmamaq bir toxunulmaz haqdır və buna görə tənqid edənləri qınamaq, topa tutmaq yanlışdır. Ancaq bir əməl var ki, onun adı sadəcə tərbiyəsizlik deyil, qatillikdir, hannibalizimdir, vəhşilikdir və ən nəhayət nadanlıqdır. Niyə nadanlıqdır, onu izah edim. Yazıçı Anarın Azərbaycan ədəbiyyatında özünəməxsus yeri və çəkisi var. İstər ədəbi mühitdə, istərsə də ictimai-siyasi həyatda tutduğu mövqe, səsləndirdiyi fikirlər hər kəsin təqdirinə və tənqidinə açıqdır. Buna qarşı kimsə haqlı və ya haqsız kampaniya aparmaqda da sərbəstdir. Lakin elə bir çağırış səslənib ki, bunu qətiyyən diqqətdən kənarda saxlamaq, görməzdən gəlmək mümkün deyil. Bir qrup gənc çağırış edib ki, yazıçı Anarın siyasi mövqeyini bəyənmədiyimizə görə kitablarını yandırmalıyıq. KİTAB YANDIRMAQ! Bu həm də tarixi yandırmaqdır. Bu həm də ədəbiyyatı yandırmaqdır. Bir neçə il öncə Əkrəm Əylislinin də bir ədəbi əsərində yazdığı tariximizə kölgə salan xatalı tezisinə görə bu tanış şüarlar səsləndirilmişdi. Cəmiyyət xatalı tezislərinə görə qocaman yazarı qınadı, bir çox hallarda sərt üslubda təhqir də etdi. Bu emosiyaları bəlkə də anlamaq mümkündür, ancaq kitab yandırmaq barədə çağırış səslənəndə, dərhal güzümün qarşısına Mirzə Fətəlini, Mirzə Sabiri, Mirzə Cəlili mənəvi terrorla öldürən milli qaragüruhumuz göz önünə gəlir. Doğrudanmı bu qargüruh virusu bu qədər gəncləşərək 21-ci əsrə qədər içimizdə hökmranlıq edə bilir? Tarix boyu işğal edənlər işğal olunanın kitablarını yandırıb.Bunu dinsizlər də edib, xristianlar da, yəhudilər də, müsəlmanlar da. Ötən əsrdə də bu vəhşiliyi faşistlər, kommunistlər, yobaz dinçilər təkrarlayıblar. Hər kəs öz ideologiyasına, baxışlarına tərs düşən kitabı yandırmaqla özünə rahatlıq tapacağını düşünüb. Ancaq yer üzündə bundan iyrənc, bundan yaramaz əməl təsüvvür etmək mənim üçün həqiqətən çətindir. İnsanın cismini yandıranlar da onun fikrini yandırandan o dərəcədə təhlükəli deyil. Bu çağırışı sadəcə qınayıb keçmək olmaz, heç yazıçı Anarı da dəstəkləmək kimi addıma da ehtiyac yox, kitab yandırmaq virusunun daşıyıcılarından qorxmaq lazımdır, müqaviməti düşünmək lazımdır, gənc olsun, böyük olsun, o yerdə ki, kitabın müəllifinə ölüm hökmü kəsirlər, o yerdə ki, kitabı qadağan edirlər, o yerdə ki, kitabı yandırırlar, o yerə 22-ci əsrdə də Şeyx Nəsrullah təkrar-təkrar ölü diriltməyə gələcəkdir. O zaman milli qaragüruhun yandırdığı "Ölülər"i axtaracaqlar, hətta külünün də xiffətini çəkəcəklər.Bilmirəm, bəlkə bu millətin başqa gəncləri də bu vəhşiliyin, bu nadanlığın, bu hannibalizmin qarşısına "Kitabı qoruyaq və oxuyaq!" kampaniyası ilə çıxsalar daha islahedici bir davranış sərgiləmiş olarlar?Bu gün dünyamız vaxtilə kitab yandıran kitabsızlara görə bir çox bilgilərdən məhrumdur. Həm də hər bir kitab bir insanın zehninin, əlinin, vaxtının məhsuludur, bəyənmirsinizsə, oxumayın, evinizə götürməyin. Ancaq kitab yandıran cahil kimi yaddaşlarda qalanlardan olmayın!

Fevral 16, 2018 1:52

Şəxsi sayt və ya rəqəmsal nüfuzu yaratmaq şansı

Əgər bu məsələ ilə bağlı maraqlanıbsızsa, mütləqdir ki, sayt açmaq və ya bloq açmağınız üçün sizə bir çox səbəb sıralayan onlarla məqalə ilə qarşılaşıbsız. Bir-birini təkrarlayan və məsələnin əsas məğzinə toxunmayan yazıların sizi yorduğunu bilirik. Biz isə sizə şəxsi veb saytlarınızı açmağınız üçün bir neçə fərqli səbəbləri sıralamaq istəyirik: Əvvəlcə bunu qeyd etmək istəyirəm: adınıza bir bloq açaraq ətrafınızı genişlədə, pul qazana, yazı bacarığınızı inkişaf etdirə və səsinizi insanlara çatdıra bilərsiz. Bunların çox sıxıcı səbəblər olduğunu bilirəm.Buna görə də sizi mövzunun əsl mərkəzinə dəvət edirəm...!Şəxsi saytınızı açmağınızın tək səbəbi rəqəmsal etibarınızdır. Yazı yazma bacarığınızı gündəlik tutaraq da qazana bilər, ətraf genişləndirmək üçün evinizdən çölə çıxa bilər,  səsinizi insanlara çatdırmaq üçün isə bir mikrofondan istifadə edə bilərsiz. Amma rəqəmsal nüfuzunuzu yaratmaq və qorumaq üçün bunların heç biri işə yaramaz. Əgər etibarınız sizin üçün önəmlidirsə şəxsi veb sayt açmaq birinci addım olmalıdır. Özünüzü istədiyiniz kimi tanıda bilmək şansı: Bu bir gerçəklikdir ki, yeni tanıdığımız və ya daha yaxşı, ətraflı tanımaq istədiyimiz insanlar haqqında məlumat toplamaq üçün internetdən istifadə edirik. Əgər axtarılan şəxs sizsinizsə və şəxsi saytınız yoxdursa sizi axtaran şəxs internetdən və ya sosial şəbəkələrdən düzgün olmayan məlumatlar əldə edə bilərlər.Əgər şəxsi bir saytınız olarsa və orada özünüz üçün “haqqında” bölməsi açmış olarsızsa rəqəmsal etibarınızı həm qurmuş, həm də qorumuş olacaqsınız. Sosial şəbəkələrə güvənməyin:  “Facebook”, “Twitter”, “YouTube” və başqa sosial şəbəkələrə güvənməyin. O hesabların sizi nə qədər düzgün tanıdacağını keçdim, adı çəkilən heç bir şəbəkənin sonsuzacan var olma və sizi daşıma kimi bir qarantiyası yoxdur. Yəni sabah “İnstagram” bağlanarsa o zaman sizin tək followlarınız yox olmayacaq, həmçinin şəxsi qeyd etdiyiniz foto və videolarınız da yox olacaq. Şəxsi bir veb sayt isə, hosting və domeinin xidmət haqqısını ödədiyiniz müddətcə həyatda qalır. Blog hesabları isə, fikrimcə, sosial şəbəkə hesablarından daha güvəniləndir. Professionallığınızı sübut etmək üçün: Hər kəs bir sahə üzrə professionaldır və ya olmağa çalışır. İnsanlar iki yerə bölünür: professionallığı qəbul edənlər və professional olduğunu iddia edənlər. Proffessional olduğunu iddia edən, amma bu barədə ortaya faydalı bir iş qoya bilməyən insanlar arasında olmaq istəmirsizsə şəxsi bir saytınızın olması vacibdir. Bununla siz özünüzə məxsus bir sahədə addımlayaraq və özünüzü təsdiq etmək üçün özünüzü və işinizi tanıtmaq üçün professionallığınızı təsdiq edə bilərsiz. Həyat çox çətindir və o bizdən hər zaman “konkret” olan nəsə gözləyir...! Sonsuzacan faktları əlinizdə saxlamaq: İnternet yaxşı və ya pis niyyətli, şüurlu və ya şüursuz yüzlərlə, minlərlə trollarla əhatə olunub. Ağzı olan dayanmadan danışır və siz bu ağızları torba kimi büzməyi əminəm ki, özünüzə yaraşdırmarsınız. Amma nə olursa olsun haqsız olan tənqdiqlərə və ya təhqirlərə cavab verməlisiniz. Əminəm ki, “İnstagram” və ya “Facebook” bu məsələdə sizə daha faydalı görsənəcək.  Amma bayaq da qeyd etdiyim kimi, bu cür sosial şəbəkələr sonsuzacan qalmayacaq. Şəxsi veb saytınızda isə yazdığınız hər bir hərf, cümlə və ya yazı qalacaq. Hər bir şəxsin yazdığı bütün rəyləri siz özünüzdə sonsuzacan saxlaya biləcəksiz. Şəxsi marka: Şəxsi markanızı yaratmaq heç bir vaxt bugünkü kimi asan olmayıb. Professionallığınızı sübut etmək və ya internet axtarışlarında başda çıxmaqdan əlavə, şəxsi veb saytınız ilə offline və onlayn məkanlarda qurduğunuz şəxsi markanızı dəstəkləyəcək və etibarınızın sixemini qurmuş olarsız. Marka olmaq artıq böyüdüləcək bir məsələ deyil.  Fərqində olmadan hər birimiz rəqəmsal kimliklərimiz ilə şəxsi marka olmaq cəhdini edirik və hər kəs bu vəziyyətdən bir cür payını alır. Şəxsi veb saytınız ilə əslində hər şeydən əvvəl şəxsi markanızı yaradacaqsınız.Əgər siz Blogging xidmətlərindən birini istifadə etmək istəyirsizsə “WordPress”, “Blogger” və ya“Tumblr”a müraciət edə bilərsiz. Əgər domein və hosting açaraq şəxsi saytınızı açmaq istəyirsinizsə, o zaman internetdə hosting yazıb axtarışa verməyiniz kifayətdir.

Fevral 7, 2018 12:11